شعر فارسی آیات غمزه

پاییز بهاری است که عاشق شده است

میلاد عرفان پور — Tue, 22 Sep 2020 10:17:00 GMT

تلخ است که لبریز حقایق شده است
زرد است که با درد موافق شده است
عاشق نشدی و گرنه می فهمیدی
پاییز بهاری است که عاشق شده است

صبحی گره از زمانه وا خواهد شد

میلاد عرفان پور — Thu, 19 Apr 2012 10:37:00 GMT

صبحی گره از زمانه وا خواهد شد
راز شب تار برملا خواهد شد
در راه، عزیزی است که با آمدنش
هر قطب نما، قبله نما خواهد شد

ای کاش فراغتی فراهم می شد

میلاد عرفان پور — Thu, 19 Apr 2012 10:35:00 GMT

ای کاش فراغتی فراهم می شد
از وسعت دردهای تو کم می شد
این بارِ مصیبتی که بر شانه ی توست؛
ایوب اگر داشت، قدش خم می شد

با هر تبری که می زنم می خندد؟

میلاد عرفان پور — Thu, 19 Apr 2012 10:34:00 GMT

این کیست که با این همه غم می خندد؟
زخمی شده، باز دم به دم می خندد
در مرگ چه رازی است که این کهنه درخت
با هر تبری که می زنم می خندد؟

گهواره و تابوت چه فرقی دارند؟

میلاد عرفان پور — Thu, 19 Apr 2012 10:32:00 GMT

فردا یک گوشه ی چشم ها می بارند
یک گوشه ی دیگر از خوشی سرشارند
نجار، فقط وظیفه اش ساختن است
گهواره و تابوت چه فرقی دارند؟

از اشک تو لبخند بهار آوردند

میلاد عرفان پور — Thu, 19 Apr 2012 10:31:00 GMT

از اشک تو لبخند بهار آوردند
رود آوردند و آبشار آوردند
جاری است همیشه اشک در چشمانت
ای ابر! تو را چه لوس بار آوردند

مس باشم اگر که زر بینم خود را

میلاد عرفان پور — Thu, 19 Apr 2012 10:28:00 GMT

شب باشم اگر سحر ببینم خود را
مس باشم اگر که زر بینم خود را
من آینه هستم و فرو می ریزم
یک لحظه فقط اگر ببینم خود را

بر نیزه سر بریده ای آه کشید

میلاد عرفان پور — Thu, 19 Apr 2012 10:20:00 GMT

در وسعت شب، سپیده ای آه کشید
خورشیدِ به خون تپیده ای آه کشید
آن لحظه که زینب به اسارت می رفت
بر نیزه سر بریده ای آه کشید

انشام دوباره بیست، بابای گُلم!

میلاد عرفان پور — Thu, 19 Apr 2012 10:18:00 GMT

انشام دوباره بیست، بابای گُلم!
موضوع: کسی که نیست -بابای گُلم-
دیشب زن همسایه به من گفت: «یتیم»
معنای یتیم چیست؟ بابای گُلم!

اینجا فوران زندگی...آنجا مرگ

میلاد عرفان پور — Thu, 19 Apr 2012 10:17:00 GMT

اینجا فوران زندگی...آنجا مرگ
مانده است در انتظار انسان ها مرگ
«یک روز به دیدار شما می آیم»
این نامه برای زنده ها
امضا: مرگ

با هر هوسی به تاب و تب افتادیم

میلاد عرفان پور — Thu, 19 Apr 2012 10:14:00 GMT

با هر هوسی به تاب و تب افتادیم
از صبح رمیدیم و به شب افتادیم
دیروزِ من و تو بهتر از امروز است
ما از خودمان نیز عقب افتادیم

خون...سرفه ی خشک...درد...بیمارستان

میلاد عرفان پور — Thu, 19 Apr 2012 10:12:00 GMT

خون...سرفه ی خشک...درد...بیمارستان
آیینه ای از نبرد...بیمارستان
ناگاه صدای شیون شیرزنی
یک خط کشیده...مرد...بیمارستان

اینجا دل یک قفس برایت تنگ است

میلاد عرفان پور — Thu, 19 Apr 2012 09:58:00 GMT

با بال و پرت نگو که ماندن ننگ است
فریاد نزن که آسمان خوشرنگ است
برگرد پرنده! دل به پرواز نبند
اینجا دل یک قفس برایت تنگ است

مردی به توان عشق منهای شما...

میلاد عرفان پور — Thu, 19 Apr 2012 09:55:00 GMT

بی تاب، نشسته تا تماشای شما
یک شاخه ی گل گذاشته جای شما
این مساله را چگونه حل باید کرد؟
مردی به توان عشق منهای شما...

بی عشق، به دور خودمان می گردیم

میلاد عرفان پور — Thu, 19 Apr 2012 09:49:00 GMT

بی عشق، به دور خودمان می گردیم
بی خود شب و روز در جهان می گردیم
دنیا قبرستان بزرگی است که ما
دنبال مزار خود در آن می گردیم

بر خاک سیاه می نشانی ما را

میلاد عرفان پور — Thu, 19 Apr 2012 09:45:00 GMT

ای جاذبه ای که می کشانی ما را
بر صفحه ی خاک و می دوانی ما را
یک روز درست مثل افتادن سیب
بر خاک سیاه می نشانی ما را

در ذهن نیافرینمت، می میرم

میلاد عرفان پور — Thu, 19 Apr 2012 09:44:00 GMT

در ذهن نیافرینمت، می میرم
از وهم اگر نچینمت، می میرم
ای عادت چشم های بی حوصله ام!
یک روز اگر نبینمت، می میرم

سرد است و سپید، بندبند بدنم

میلاد عرفان پور — Thu, 19 Apr 2012 09:39:00 GMT

سرد است و سپید، بندبند بدنم
آن گونه که آه، یخ زده در دهنم
عریانی یک درخت پیرم افسوس
جز برف، کسی نمی دهد پیرهنم

سجده کمر درخت را می شکند

میلاد عرفان پور — Thu, 19 Apr 2012 09:33:00 GMT

آنم که طلسم بخت را می شکند
می غرّد و کوه سخت را می شکند
حاشا که به زخم های خود سجده کنم
سجده کمر درخت را می شکند

هر روز به سینه می زند سنگ تو را

میلاد عرفان پور — Thu, 19 Apr 2012 09:28:00 GMT

افلاک شنیده اند آهنگ تو را
بر خود زده اند لحظه ها رنگ تو را
ای عشق! چه کرده ای که هر آیینه
هر روز به سینه می زند سنگ تو را